Oto trzecia część dowcipów nadesłanych na jeden z naszych konkursów jubleuszowych - Kawał psychologii.

 

– Każdy polityk powinien skończyć jakąś dobrą szkołę….

– Czyli jaką?

– Taką, która pozwoliłaby, żeby spełnił wszystkie swoje obietnice.

– Hogwart? 

 ***

Pacjentowi zdawało się, że pod jego łóżkiem siedzą potwory. Po wielu seansach niezadowolony z braku poprawy zrezygnował ze swojego terapeuty.

Po pewnym czasie spotykają się na ulicy:

– Nawet pan nie wie, jak świetnie się czuję. Poszedłem do innego lekarza i on mnie wyleczył w ciągu jednej sesji.

– A jak on to zrobił?

– Kazał mi obciąć nogi od łóżka.

 

Oto druga część dowcipów nadesłanych na jeden z naszych konkursów jubleuszowych - Kawał psychologii.

Młody mężczyzna wracał wieczorem do domu, został napadnięty i pobity, leży cały we krwi na ulicy. Przechodzi kobieta z dzieckiem i nie zwraca na niego uwagi, następnie idzie policjant i odwraca głowę, po czym pojawia się psycholog i mówi: Ooo rany, ktokolwiek Ci to zrobił, natychmiast potrzebuje pomocy.

***
Gdzie powinieneś opublikować swój artykuł?
Jeśli go rozumiesz i aprobujesz – w czasopiśmie matematycznym.
Jeśli go rozumiesz, ale nie aprobujesz – w czasopiśmie fizycznym.
Jeśli go nie rozumiesz, ale aprobujesz – w czasopiśmie ekonomicznym.
Jeśli go nie rozumiesz i nie aprobujesz – w czasopiśmie psychologicznym.

***
Podczas wizyty w szpitalu psychiatrycznym gość pyta ordynatora:
– Jakie kryteria Państwo stosują, aby zdecydować, czy ktoś powinien zostać zamknięty w zakładzie czy nie?
Ordynator odpowiedział:
– Napełniamy wannę, a potem dajemy tej osobie łyżeczkę do herbaty, kubek i wiadro i prosimy, żeby opróżniła wannę.
– Aha, rozumiem – powiedział gość – normalna osoba użyje wiadra, bo jest większe niż łyżeczka czy kubek.
– Nie – powiedział ordynator – normalna osoba pociągnęłaby za zatyczkę.
Chce Pan pokój z widokiem czy bez?

Oto pierwsza część dowcipów nadesłanych na jeden z naszych konkursów jubleuszowych - Kawał psychologii.

Zobacz listę nagrodzonych

Rozmawia dwóch psychologów:
– Wiesz, mówi pierwszy. Wystarczy krzyknąć „Aaa!” w bibliotece, a wszyscy się na
Ciebie gapią w milczeniu.
– A próbowałeś zrobić to samo w samolocie? – pyta drugi. Wszyscy się przyłączają.

***
Wielka amerykańska firma. Szef wzywa do siebie psychologa firmowego:
– Johny. Doceniam to, co robisz, ale pracoholików to ty zostaw w spokoju!

***
Spotyka się dwóch psychologów. Witają się, na co jeden mówi do drugiego:
– To teraz powiedz mi, co u mnie.

***
Witam na psychiatrycznej gorącej linii:
Jeśli masz osobowość obsesyjno-kompulsywną, wciskaj cały czas 1.
Jeśli jesteś współuzależniony, poproś kogoś, żeby wcisnął 2 za ciebie.
Jeśli masz rozdwojenie jaźni, wciśnij 3, 4 i jeszcze 5.
Jeśli masz zaburzenia urojeniowe, wiemy kim jesteś i czego chcesz. Po prostu pozostań na linii, my zajmiemy się resztą.
Jeśli masz schizofrenię, słuchaj uważnie, aż cichy głos powie ci, jaki numer powinieneś wcisnąć.
Jeśli masz depresję, to nie ważne jaki numer wciśniesz. I tak nikt nie odpowie.

Wspólne odczuwanie pozytywnym doświadczeniem

 

Wykład dr. Ricka Hansona był ogólnie fajny. Przyjemny jest dla mnie każdy kontakt ze zdrowym, pozytywnym podejściem do świata i ludzi. Lubię też odczuć, że mój pogląd i pogląd drugiej osoby są zbieżne. A w sali było wiele osób, które zdawały się rozumieć treść wykładu.

 

Mimo że przybyłam spóźniona, więc trochę zziajana, szybko udało mi się opanować umysł i wejść w tok spotkania. Bardzo pomocna okazała się obserwacja wykładowcy, jego pogodnej koncentracji, a także stymulująca obecność sąsiada po lewej, który co jakiś czas wewnętrznie się „dyscyplinował”, co natychmiast mi się udzielało.

Moja historyjka, osobiście wydaje mi się interesująca, otóż:

 

Tegoroczne wakacje upłynęły mi na kolportażu materiałów reklamowych, a potocznie mówiąc, na rozdawaniu ulotek. Praca niezbyt ambitna, ale można poznać wiele ciekawych person. Dzień jak co dzień, spaceruję sobie głównym deptakiem miasta, zachęcam ludzi do podnoszenia kwalifikacji w szkołach policealnych.  – Proszę ulotkę. – Dziękuję, i tak przez kilka bitych godzin.

 

Uwagę moją zwrócił mężczyzna, krótko ścięty, w wieku około czterdziestu lat, też rozdający ulotki (pierwsza myśl – promuje własną działalność)

 

– Co tam Pan ma, własna firma? – zagaiłem rozmowę.

Pies biegnie przez pustynię i myśli: „Jeśli zaraz nie znajdę jakiegoś drzewa, to narobię w spodnie!”.

 

Chłop stoi ze swoją kozą na poboczu drogi. Nadjeżdża ferrari i kierowca proponuje mu podwiezienie, ale koza musi zostać. Chłop uważa, że kozę można przywiązać z tyłu samochodu. Tak też robią. Przy 100 km/h koza zaczyna biec, przy 150 km/h porusza się jeszcze szybciej, a przy 200 km/h zaczyna jej drgać lewe oko. Zaniepokojony kierowca pokazuje to chłopu, a ten odpowiada ze stoickim spokojem: – To nic takiego, ona tak zawsze, jak chce wyprzedzać.

Kochany dzienniczku! ;-)

 

Wczoraj byłem w aptece, gdzie zdarto ze mnie ostatnią koszulkę z hipopotamem, w jakiej byłem wcześniej u pana doktora. W zamian za koszulkę otrzymałem niewielkie pudełeczko z trzydziestoma pigułkami. Szczęście ukryte w proszku i scalone w zgrabne pastylki za pomocą masy tabletkowej. A wszystko to ukrywające się pod tajemniczym zaklęciem „Citalopramum”. Dwa tygodnie łykania tego cuda na początek i potem...

1. W środku nocy pielęgniarka w szpitalu psychiatrycznym budzi pacjenta.
– Co się stało? – pyta zaspany chory.
– Zapomniał Pan wziąć tabletki na sen.

2. Co to jest paranoja? – pyta Franek Kowalskiego. – Poczekaj no – mówi Kowalski i zwraca się do teściowej.
– Teściowo, oddalibyście się chłopu za 150 dolarów ?
– Za 150 dolarów ? jakby był szykowny czemu nie ?
– Maryjko, a Tobie, jakby chłop chciał dać 100 dolarów ?
– Też bym to zrobiła.
– A ty? – pyta córki.
– Ja też bym to zrobiła – śmieje się córka.
– Widzisz Franek, trzy kobiety lekkich obyczajów mam w domu, a ani jednego dolara, to jest dopiero paranoja.