Opowiem dowcip. Przychodzi baba do lekarza… Dziś opowiedziany czy powiedziany (tak z dowcipem jest, że i opowiedzieć, i powiedzieć da się, mało tekstów ma tę cechę) dowcip to kawał raczej niż żart czy anegdota. Zrobionemu, nie powiedzianemu dowcipowi też do kawału bliżej niż do figla, psoty czy fortelu. Kiedy dziś ktoś umie tworzyć rzeczy śmieszne lub choćby się z nich śmiać, to raczej ma poczucie humoru niż dowcip, a rozumu, inteligencji czy nawet przebiegłości i sprytu też dziś nikt już dowcipem nie nazywa.
 
Wśród wielu radosnych, wesołych, śmiesznych – i o tym mówiących – słowiańskich słów, wśród różnych zapożyczonych anegdot, figli, żartów i skalkowanych kawałów dowcip czuje się jednak wciąż nieźle. Trochę się może strywializował, ale czyż wcześniej nie był wyrósł nam nadmiernie i nadmiernie nie wyszlachetniał, gdy próbowano zastąpić nim rozum?

Aloszę poznałem w zeszłym stuleciu, mamy więc około stu lat, chociaż obaj na to nie wyglądamy.

 

Był niedużym, przystojnym blondynem hałasującym na gitarze. Specjalnie mnie to nie dziwiło, gdyż większość znanych mi krakusów grała w owym czasie na gitarach. Śpiewał z charakterystycznym dla Galicji akcentem, pozostałością po okresie zaborów i licznych wojen, które toczyły się w tamtej okolicy.

 

Wtedy właśnie, zupełnie przypadkowo, napiliśmy się wódki. Ze zdumieniem i podziwem zarejestrowałem, że ten nieduży organizm z dużą łatwością i przyjemnością przyjmuje płyny w imponujących ilościach, bez szwanku dla czynnego kształtowania otaczającej nas rzeczywistości. Od tego czasu wielokrotnie, chociaż jak przystało na dżentelmenów, bez przesady, czynność tę powtarzaliśmy i zamierzamy powtarzać do końca świata, a nawet o dzień dłużej.

 

Kocham Aloszę. Proszę mnie dobrze zrozumieć - kocham Go bez konieczności tak modnego ostatnio „wychodzenia z szafy”, jako że do tej szafy nigdy nie zamierzałem włazić. Kocham Go za talent, błyskotliwy umysł, fantastyczne poczucie humoru i wielkie, życzliwe ludziom serce. I za to jeszcze, że możemy sobie obaj pochodzić po Starym Arbacie, zajść do Cafe Małodziożnoj, posiedzieć na spektaklu w czarodziejskiej Tagance i napić się wódki na szlakach karczemnej, jesieninowskiej Moskwy...

Stanisław Szelc

artysta kabaretowy i przyjaciel Jubilata