Moment rozpoczęcia kariery estradowej zbiega się z ogromnym fartem w moim życiu. Poznałem wspaniałą kobietę, która podarowała mi najszczęścliwsze lata mojego życia.

Musiałem na początku wrócić do ZSRR i rozpocząć pracę tłumacza w Radiu Moskiewskim. Jednakowoż, kiedy dyrekcja dowiedziała się, iż złożyłem dokumenty na wyjazd, byłem natychmiast zwolniony z pracy i rozpocząłem okres przymusowego bezrobocia i oczekiwania, który trwał aż do lata 1974 roku. Usiłowałem znaleźć jakąkolwiek pracę tłumacza. Wszędzie tłumacze były potrzebne, lecz za każdym razem pracownik wydziału kadr, kiedy dowiadywał się, iż mam zamiar połączyć się ze swoją żoną w Polsce, odmawiał mi zatrudnienia. Całe dnie spędzałem w bibliotece usiłując pracować i zdusić tęsknotę. Dość daleko wtedy posunąłem się do przodu w dziedzinie lingwistyki, studiowałem również historię sztuki europejskiej, która do dziś mnie fascynuje.

Najfatalniej wypadł mi egzamin z historii Polski. Nigdy wcześniej nie myślałem, że ten naród ma tak złożoną i pokręconą historię.

Na zajęcia trafiłem od razu na wykład dostojnej Pani Profesor Marii Dłuskiej, bez żadnej znajomości języka polskiego. Siedziałem na wykładzie ze słownikiem i co chwila korzystałem z niego w momentach, kiedy moja słowiańska dusza nie była w stanie pojąć sensu Jej wspaniałej wypowiedzi. Pani Profesor w zadziwiająco pięknym języku rosyjskim, nie spotykanym zazwyczaj w Kraju Nadwiślańskim, powitała nas i poradziła zgłaszać się po zajęciach, jeśli cos będzie niejasne.

Pamiętam pierwsze wrażenia, jakie odczułem słuchając całego tłumu pięknych polskich dziewcząt, gaworzących w swoim języku ojczystym.

Po pierwszym roku studiów nawiedziła nasz uniwersytet specjalna komisja z Komitetu Radia Moskwa. Pomysłem działaczy propagandowego frontu radzieckiego było wysłanie na studia do krajów obozu socjalistycznego młodych zdolnych, by po pięciu latach uzyskać swych własnych specjalistów radiowych – spikerów, tłumaczy i redaktorów. W nowych warunkach końca odwilży i rozpoczęcia walki z wrogami socjalizmu specjaliści kontraktowi z zagranicy nie wykazywali potrzebnego entuzjazmu i pociągu do pracy. Wybrano całą grupę studentów uznanych za nadających się, do której trafiłem również ja. Od razu wybrałem Kraków i Polskę, bo kraj ten był wówczas dla nas oknem na świat.

Jak opisać językowo-stylistyczny efekt tekstu literackiego? Całe życie odpowiadam na to pytanie w swych pracach naukowych i końca tego nie widać.

Już w trakcie studiów muzycznych zacząłem uprawiać śpiewy pod gitarę. Uwielbiałem turystykę i wędrowanie, więc gitara była moją przyjaciółką podróży. Można było śpiewając nie tylko zabawić towarzyszy podróży, ale również zaimponować dziewczynie i się uczuciowo wyżyć. Przeważnie chodziłem i pływałem po szerokich przestrzeniach Rosji, poznając jednocześnie wielką nędzę tego wspaniałego narodu. Chyba wtedy właśnie zacząłem się zastanawia, czy Rosja kiedykolwiek zdemokratyzuje się i wyjdzie z zacofania. Niestety dotychczas nie umiem na to pytanie odpowiedzieć.

Człowiek naprawdę ma pecha. Mało tego, że rodzą go gdzie popadło, nie pytając o zgodę, to jeszcze wybierają na to nieodpowiedni czas.

Urodziłem się w Kraju Zwycięskiego Socjalizmu ciepłego lata roku 1940. Kiedy miałem niespełna roczek na Kraj Zwycięskiego Socjalizmu napadł Kraj Zwycięskiego Socjalizmu Narodowego. I z powodu tej niewielkiej różnicy w nazwie te dwa kraje zaciekle biły się przez całe cztery lata. A moja biedna mamusia ze mną na rączkach musiała biegać z miejsca na miejsce wraz z linią frontu, narażając własne dziecko na niedożywienie i zbyt mocne efekty pirotechniczne. Ja dotychczas jak usłyszę nadlatujący samolot, to bezwiednie szukam jakiegoś schowka, a jak zobaczę dojrzałą kobietę, to od razu chcę, żeby mnie wzięła na rączki.