Kiedy Ralph Emerson pisze o poetach, trzyma się starego, nieco naiwnego, ale szlachetnego poglądu o twórczości jako powołaniu wyższym, niedostępnym dla ludzi pospolitych i niosącym światło mądrości i piękna. Nazywa poetów „dziećmi ognia”, „heroldami Piękna”, „reprezentantami boskiej siły” i innymi pochlebnymi tytułami.

Wychodzi ze starego platonicznego wyobrażenia, że Piękno istnieje jako zewnętrzna uniwersalna sfera, do której tylko nieliczni mają dostęp. Ci natomiast, którym udało się z tą sferą połączyć, potem, jako strumyki wyciekające z wielkiego jeziora, niosą to piękno wszędzie, uszlachetniając nasze marne życie. Ta piękna legenda, niestety, mało ma wspólnego z rzeczywistością.

 

Cały felieton w kwietniowych „Charakterach”

 

Piękno bez wyrazu męczy, a wyraz bez piękna śmieszy.

R. Emerson /A. Awdiejew

Wiele już razy pisałem o kobietach i ich urodzie, i nie wiem, czy tym razem powiem coś nowego... Ale sprowokowała mnie dyskusja w programie telewizyjnym, gdzie zapytano mnie, jak widzę ideał kobiety. Po raz pierwszy uświadomiłem sobie, że jest to pytanie, na które w ogóle nie da się odpowiedzieć, a więc jest to pytanie bezsensowne.

W programie telewizyjnym wykręciłem się od odpowiedzi, mówiąc, że dla mnie ideałem kobiety jest taka, która mną się zainteresuje. Wywołałem śmiech i litość wszystkich obecnych, a jedna pani od razu zatelefonowała z Łodzi, żeby mnie pocieszyć, że nie wszystko mam stracone i że jest parę kobiet, które są w stanie mną się zainteresować. Z całego serca pani tej dziękuję, informując jednocześnie, że udało mi się znaleźć kobietę, która mną się interesuje i zainteresowanie to jest dość wyczerpujące.

20 lutego w Łodzi, 25 w Świnoujściu, 26 w Słubicach, a 8 marca w Kielcach – odbędą się koncerty felietonisty „Charakterów” Aloszy Awdiejewa.

 

W repertuarze artysty znajdują się śpiewane po polsku, rosyjsku, w jidisz i po ukraińsku piosenki ludowe, romanse cygańskie i rosyjskie, piosenki więzienne, złodziejskie, poezje Wysockiego, Okudżawy oraz piosenki autorskie.

Szczegóły: 503 166 668

 

W lutowych „Charakterach” felieton Aloszy Awdiejewa „O kręgach rozwoju”

Dobrze, kiedy bohaterstwo wynika z impulsu wewnętrznego, a nie z presji okoliczności.
Hasło racjonalne

Wypada zapytać, dla kogo bohaterstwo ma słuszność. Można oczywiście czysto po ludzku podziwiać upór i wyrzeczenia bohatera, ale pierwsze przychodzi do głowy pytanie: do czego ten upór ma doprowadzić?

Jeśli czyny bohaterskie rzeczywiście, a nie tylko w opinii bohatera, prowadzą do dobra całej ludzkości, to możemy go podziwiać i stawiać mu pomniki.

Jeśli natomiast ten jego nieludzki wysiłek ma na celu paranoiczne przerobienie całego świata na jakąś wydumaną przez niego modłę, co unieszczęśliwiłoby Bogu ducha winnych ludzi, to należy takie bohaterstwo natychmiast unieszkodliwić.


CAŁY FELIETON W STYCZNIOWYCH „CHARAKTERACH”

Zanim zetniesz paznokcie, podrap się po plecach.

Hasło przewidujące

Kiedyś już pisałem o roztropności. Bardzo mnie intryguje ta ludzka umiejętność życia, chociaż przyznaję (tak jak i Ralph Emerson), że daleko mi do tego, by uznać się za roztropnego. Zbyt często popełniam te same błędy, co wskazuje na brak przewidywalności i uleganie emocjom. (...)

Tak, człowiek normalny nie jest zazwyczaj ideałem roztropności. Może najwyżej powtarzać wykonywane już wcześniej działania. Niestety, rzeczywistość zmienia się szybciej niż nasze wyobrażenie o niej. Nadążanie za rzeczywistością jest nieocenionym darem, wynikiem rozwoju umysłowego człowieka.

CAŁY FELIETON W GRUDNIOWYCH „CHARAKTERACH”

Krewnych daje nam los. Jakie szczęście, że przyjaciół wybieramy sami.

Ethel Mumford

Dość trudno zdefiniować, czym jest przyjaźń. Kiedyś Włodzimierza Wysockiego zapytano, za co lubi swych przyjaciół. „Gdybym wiedział za co, to już nie byłaby przyjaźń, a pozytywny stosunek”, odparł bard. W praktyce możemy jedynie opisać określone symptomy przyjaźni: z niewiadomych powodów w obecności pewnych ludzi czujemy się lepiej niż z innymi lub ze sobą.

Dlaczego tak się dzieje, żaden psycholog nie umie wyjaśnić jak należy.

W zasadzie dążymy do tego, by z każdym człowiekiem mieć w miarę przyjazne stosunki, ale nie zawsze to się udaje. Do niektórych czujemy niczym nieuzasadnioną niechęć, a innych niemal bezkrytycznie akceptujemy. Emerson twierdzi, że talent do przyjaźni jest talentem bożym i każdy, kto chce mieć przyjaciół, powinien sam być dobrym przyjacielem.

Trudno jednak określić, co to znaczy „być dobrym przyjacielem”, ponieważ relacje przyjacielskie są bardzo różnorodne i wymagają w każdym przypadku odmiennego postępowania.

CAŁY FELIETON W LISTOPADOWYCH „CHARAKTERACH”

Małżeństwo nie jest ani rajem, ani piekłem. To jest czyściec.

Abraham Lincoln

Kiedy byłem młody i widziałem parę starszych ludzi, którzy przechadzają się po parku, trzymając się za rączki, pobłażliwie się uśmiechałem.

Z typowym dla osób młodych okrucieństwem myślałem, że taka manifestacja miłości jest w tym wieku żałosna, a na publiczne wystawianie w ten sposób swych uczuć mogą sobie pozwolić jedynie kobiety i mężczyźni przed trzydziestką.

Z biegiem lat jednak radykalnie zmieniłem swe poglądy. Zawsze wyobrażam sobie, ile taka para musi wytrzymać, ile wyrzeczeń i bólu znieść, żeby po pięćdziesięciu latach wspólnego życia tak sobie beztrosko chodzić, trzymając się za rączki. Uczucie głębokiego uznania przepełnia mnie całego.